พระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก และยังเป็นอาจารย์ขององค์พระมหากษัตริย์ ในราชวงศ์จักรกรีหลายๆพระองค์คือ ตั้งแต่รัชกาลที่๒ รัชกาลที่๓ จนถึงในรัชกาลที่๔ ท่านเป็นพระที่เชี่ยวชาญในการปฏิบัติวิปัสนากรรมฐาน  ทรงอภิญาอันแก่กล้า แม้กระทั้งไก่ป่ายังเชื่องพากันเขามาอาศัยอยู่ในวัดของท่านเป็นจำนวนมาก จึงเป็นที่มาของคำเรียกสร้พระสมเด็จสังฆราชสุก(ไก่เถื่อน)ตามประวัติ ท่านเป็นพระคู่บุญบารมี ในพระบาทสมเด็จพอยท้าย ที่พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกทรงเรียกท่านว่า สมเด็จพระสังฆราชสุก"ไก่เถื่อน" แสดงถึงบารมีเมตตามหานิยมของท่านที่มีสูงมาก อีกทั้ง มีความรู้แตกฉานทั้งในทางด้านปริยัติธรรม และยังเป็นอาจารย์ผู้ที่ถ่ายทอดวิชา ตลอดจนเรื่องการทำพระผงให้แก่สมเด็จพุฒาจารย์โตอีกด้วย

พระวัดพลับ(หรือวัดราชสิทธาราม) เป็นพระที่สมเด็จสังฆราชสุก(ไก่เถื่อน) ท่านสร้างเอาไว้ ในสมัยที่ท่านยังจำพรรษาอยู่ที่วัดนี้ เมื่อสร้างเสร็จท่านก็ลงบรรจุกรุเอาไว้ แตกกรุมีหลายคราวด้วยกัน พบกันครั้งแรก เมื่อประมาณปีพ.ศ.2465 พระที่พบในกรุมีด้วยกันหลายพิมพ์ทรงมีทั้งเนื้อตะกั่วและเนื้อผง อย่างเช่น พิมพิ์ยืนวันทาเสมา พิมพ์ตุ๊กตาใหญ่ พิมพ์ตุ๊กตาเล็ก พิมพ์พุงป่องใหญ่ พิมพ์พุงป่องเล็ก พิมพ์ขัดสมาธิเข่ากว้างใหญ่ พิมพิ์ขัดสมาธิเข่ากว้างเล็ก และพิมพ์พระปิดตาเป็นต้น ส่วนภาพที่นำมาลงให้ชมนี้ เป็นพระวัดพลับพิมพ์ยืนวันทาเสมา หรือบางท่านเรียกว่าพิมพ์ถือดอกบัวก็มี