|
สภาพพระผ่านการใช้งานจะเห็นได้จากคราบน้ำหมากซึ่งคนสมัยก่อนใช้อมพระไว้ในปาก
ยามเมื่อมีภัยคับขัน คราบดังกล่างเป็นลานแห้งกรังจับลงตัวเนื้อพระอย่างเป็นหนึ่ง โดยเฉพาะ
ร่องรอยด้านหน้ายังคงความเข้มของสีน้ำหมากอยู่ ทับซ้อนกัน หน้าอกสึกลงเล็กน้อย แต่ยัง
เห็นเส้นติ่งเล็ก ๆ วิ่งลงตรงข้างลำองค์ของตัวพระซึ่งเป็นจุดตายบ่งบอกถึงความเป็นพระแท้
ความสูงต่ำจากข้างขอบเส้นซุ้มใช้เพื่อประกอบการพิจารณา ด้านหลังองค์พระเป็นหลุมบ่อ
และรอยรูพรุนเป็นที่ปลดปล่อยคราบปูนดิบเห็นได้จากเนื้อปูนงอกกระจายอยู่ทั่วพื้นพระซึ่ง
ผ่านการเวลานับร้อยปีจึงจะเกิดปรากฏการณ์ของธรรมชาติที่ว่านี้ "พระสมเด็จยังมีชีวิต"
|