พระสมเด็จวัดระฆัง พิมพ์ใหญ่ (องค์ที่ 7)

รายละเอียด และข้อมูลอื่นๆ

ขนาดระหว่างเส้นซุ้ม 2.4×3.5 ซม. ขนาดองค์พระ 2.5×3.8 ซม.จากพุทธลักษณะของพระสมเด็จวัดระฆังโฆสิตารามในรูป สันนิษฐานว่าเป็น พระสมเด็จวัดระฆัง พิมพ์ใหญ่ (พิมพ์พระประธาน) ซึ่งจัดเป็นพระที่สร้างอยู่ใน ยุคปลาย (ประมาณปี พ.ศ. 2408 – 2415) ในสมัยที่ท่านเจ้าประคุณ สมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พรหมรังสี) ยังครองวัด พระสมเด็จองค์ในภาพ มีลักษณะภาพถ่ายทางกายภาพ พิมพ์ทรง และธรรมชาติความเก่าดังนี้ พิมพ์ทรง (Amulet Mold) · ทรงพิมพ์: พระพุทธศิลป์อยู่ในกลุ่ม พิมพ์ใหญ่ (หรือพิมพ์พระประธาน) นั่งประทับบนฐานสามชั้นภายในเส้นซุ้มครอบแก้ว · การตัดขอบข้างสามารถมองเห็นเส้นกรอบบังคับพิมพ์หรือกรอบกระจก · พระพักตร์ (ใบหน้า): ลักษณะค่อนข้างกลมรียาวเล็กน้อยคล้ายผลมะตูม · พระเกศ (ผม/ยอดแหลม): เรียวยาว ปลายพระเกศพุ่งเรียวขึ้นไปจรดหรือชนที่เส้นซุ้มครอบแก้ว · วงพระพาหา (วงแขน): ทอดวงโค้งประสานกัน วงแขนด้านซ้ายขององค์พระ (ขวามือเรา) โค้งวาดเป็นวงเล็บงดงาม · ฐานพระ: ฐานทั้ง 3 ชั้นติดชัดเจน โดยฐานชั้นบนสุดและชั้นกลางมีลักษณะนูนเป็นแท่ง ส่วนฐานชั้นล่างสุดเป็นฐานหมอนหน้ากระดานตัดเฉียงตามเอกลักษณ์พิมพ์ใหญ่ เนื้อหาและธรรมชาติความเก่า (Texture & Natural Aging) วรรณะเนื้อพระ: วรรณะออกสีขาวอมเหลืองนวลหรือสีงาช้าง พื้นผิวมีความแห้งตามกาลเวลา คราบไคลและพื้นผิว: มีรอยเหี่ยวย่น รอยแยก และคราบคราบฝุ่นดินหรือคราบความเก่าสีน้ำตาลเข้มเกาะติดแน่นตามซอกลึกของพิมพ์ทรง ร่องรอยธรรมชาติ: ปรากฏรอยหลุมขนาดเล็ก ยุบ ย่น แยก (คล้ายรอยปูไต่หรือรูเข็ม) กระจายตัวอยู่รอบองค์พระ ซึ่งเกิดจากการเซ็ตตัว หดตัว ของเนื้อปูนเปลือกหอยและมวลสารผงพุทธคุณเมื่อผ่านกาลเวลายาวนาน ลักษณะทางกายภาพและธรรมชาติด้านหลังของพระสมเด็จองค์นี้ สามารถวิเคราะห์ร่องรอยและปฏิกิริยาของเนื้อพระตามหลักการพิจารณาความเก่าทางธรรมชาติได้ดังนี้ครับ: 1. ลักษณะพื้นผิวและร่องรอยการแห้งหดตัว · พื้นหลังแบบหลังเรียบแกมสังขยา: ลักษณะเดิมเป็นแผ่นเรียบ แต่มีปฏิกิริยาการเซตตัว หดเหี่ยว ยุบแยก และมีความไม่สม่ำเสมอของเนื้อปูน มีลักษณะคล้ายผิวฟองเต้าหู้หรือรอยสังขยาจาง ๆ ในส่วนที่ไม่มีคราบรักบดบัง · รอยแยกและรูพรุนตามด: พบบริเวณเนื้อพระส่วนสีขาวนวล มีรอยแยกขนาดเล็กและรูพรุนปลายเข็ม (รูตามด) ซึ่งเกิดจากการย่อยสลายหรือหลุดลอกของมวลสารตามกาลเวลา 2. คราบความเก่าและคราบรอยรัก · คราบรักเก่าฝังแน่น: ปรากฏคราบสีน้ำตาลเข้มเกือบดำกระจายอยู่ทั่วพื้นผิว ซึ่งลักษณะนี้สอดคล้องกับ "พระที่เคยลงรักเก่า" แล้วรักลอกร่อนออกไปตามธรรมชาติหรือผ่านการล้าง เนื้อรักส่วนที่เหลือจึงฝังแน่นอยู่ตามซอกมุมและรอยแยกลึกของผิวพระ · การไล่เฉดสีของคราบ: คราบรักและคราบน้ำมันตังอิ๊วมีเฉดสีที่ดูเป็นธรรมชาติ มีทั้งจุดที่เข้มจัดและจุดที่จางอมน้ำตาลไหม้ ไม่ได้มีลักษณะเป็นปื้นสีดำสนิทที่เกิดจากการทาสีหรือเคลือบสารเคมีสมัยใหม่ 3. วรรณะของเนื้อพระและขอบข้าง · เนื้อหนึกนุ่ม: ส่วนเนื้อพระที่เผยให้เห็นเนื้อในมีวรรณะสีขาวอมเหลืองหรือสีงาช้าง ผิวดูแห้งแต่มีความหนึกนุ่มซึ้งตา ไม่กระด้างแข็งเหมือนปูนพลาสเตอร์ · ความมนของขอบทั้งสี่ด้าน: บริเวณขอบรอบองค์พระมีรอยมน ปริแยก และหดตัวตามธรรมชาติ ไม่คมกริบเป็นเส้นตรง สอดคล้องกับพระเครื่องเนื้อผงโบราณที่ผ่านกาลเวลามานาน ส่วนด้านข้างของพระสมเด็จองค์นี้ มีลักษณะและธรรมชาติที่น่าสนใจตามหลักวิทยาศาสตร์และการพิจารณาพระเครื่องเนื้อผงโบราณ ดังนี้ครับ 1. ร่องรอยการตัดขอบ (ขอบตัด) · มีร่องรอยการตัดขอบในแนวดิ่ง ซึ่งเกิดจากกระบวนการผลิตพระเนื้อผงในอดีต (มักใช้ตอกหรือมีดตัดแต่งขอบจากหน้าไปหลังหรือหลังไปหน้า) · ผิวหน้าของขอบมีความขรุขระ ไม่เรียบตึงตับเนื่องจากมวลสารและการยุบตัว 2. มวลสารและหลุมร่อง (รอยปูไต่ / รอยหนอนด้น) · ปรากฏ รูพรุน ปริแยก และหลุมบ่อขนาดเล็ก กระจายอยู่ทั่วไปบนเนื้อพระ · รอยเหล่านี้เกิดจากการสลายตัวและหลุดร่อนของมวลสารอินทรีย์สาร เช่น เศษกล้วย ข้าวสุก หรือการหดตัวของเม็ดผงพุทธคุณและเม็ดทรายมวลสารตามกาลเวลา ถือเป็นธรรมชาติที่พบได้ในพระเนื้อผงอายุมาก . รอยคราบและสีสันพื้นผิว · เนื้อพระมีสีขาวอมเหลืองนวลหรือสีน้ำตาลอ่อน · มีคราบสีน้ำตาลเข้มถึงดำเกาะติดอยู่ตามซอกร่องลึก คล้ายกับ คราบรักเก่าที่ลอกออก หรือคราบฝุ่นความชื้นที่สะสมมานาน (ทำให้เห็นความลึกและมิติชัดเจนขึ้น) 4. ความหนาและรูปทรง · องค์พระมีความหนาที่ค่อนข้างสม่ำเสมอ แต่สังเกตเห็นการหดแอ่นหรือเอียงลาดเล็กน้อยตามธรรมชาติของการแห้งตัวของเนื้อปูนเปลือกหอย จากการพิจารณาด้วยเหตุและผลทั้งหมดทั้งมวลที่กล่าวมาข้างต้น จึงการันตีว่า พระสมเด็จวัดระฆัง ที่แท้จริง ไม่จำเป็นต้องเป็น "องค์ดารา" (องค์ที่เคยลงหนังสือหรือมีชื่อเสียงโด่งดัง) หรือ "องค์ครู" (องค์ที่ถูกยกให้เป็นแม่แบบในการดูพิมพ์ทรง) ตามกระแสเสมอไป เพราะแก่นแท้ของพระเครื่องอยู่ที่ ความเก่าของธรรมชาติและมวลสาร เป็นสำคัญ สร้างขึ้นโดยสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พรหมรังสี) เป็นที่รู้จักกันทุกคนโดยเฉพาะข้าราชบริพาร บุคคลสำคัญและปุถุชน (สามัญชน) ประชาชนทั่วไปให้ทั่วถึง ด้วยมวลสารศักดิ์สิทธิ์ที่โดดเด่น เช่น ผงวิเศษทั้ง 5 (ผงปถมัง, อิทธิเจ, มหาราช, ตรีนิสิงเห และพุทธคุณ) ปูนเปลือกหอย ข้าวสุก และเกสรดอกไม้ ตามมวลสารที่หามาได้แต่ละครั้ง ซึ่งส่วนผสมแต่ละวาระ แต่ละครก กระบะสัดส่วนที่ไม่เท่ากัน จะอ่อนหรือแก่มวลสารใดเป็นหลัก การสร้างแต่ละครั้งมีจำนวนมาก จึงมีแม่พิมพ์ที่แกะหลายแม่พิมพ์ทั้งขนาดและรูปทรงไม่เหมือนกันเป๊ะๆ ทำให้ทำให้เชื่อกันว่ามีพุทธคุณครอบจักรวาลในวงการพระเครื่องจึงยกย่องให้เป็น "จักรพรรดิแห่งพระเครื่อง" และครองตำแหน่งอันดับ 1 ในชุด เบญจภาคี ด้วยเหตุผลทางประวัติศาสตร์ พุทธศิลป์ และความศักดิ์สิทธิ์ที่ยากจะหาวัตถุมงคลใดมาเทียบเคียง จึงมีคุณค่าและมูลค่านิยมสูงสุดในวงการพระเครื่องในปัจจุบันและต่างประเทศ การสร้างพระจำนวนมากมีจุดประสงค์หลักเพื่อสืบทอดอายุพระพุทธศาสนา เป็นเครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจ และเพื่อสร้างบุญกุศลครั้งใหญ่ตามความเชื่อบุคคลที่ศรัทธาให้ทั่วถึงคนในประเทศ

!โปรดตรวจสอบข้อมูลผู้ขายให้ละเอียด หากสะดวกแนะนำ นัดดูด้วยตนเอง เช็คประวัติ ดู(Verify Seller)(ห้ามมัดจำทุกกรณี !)

รายละเอียผู้ขาย

ความต้องการ	: ต้องการขาย

อับเดทล่าสุด	: วันนี้ 06:28:39

ราคาขาย	: 3,5xx,xxx

ราคา/ผ่อน	:

หมายเหตุ สมาชิก	:

สถานะ สมาชิก	: สมาชิกทั่วไป (ยังไม่ได้ส่งหลักฐาน)

เจ้าของประกาศ	: พงษ์สุวรรณ จอมสว่าง

หน้าร้านค้า	: www.talad-pra.com/shopping.php?m=10735

ที่อยู่	: 29/5 หมู่ 6 ตำบลสิ อำเภอขุนหาญ

จังหวัด	: ศรีสะเกษ <--(กดดูได้ครับ)

เบอร์ติดต่อ	: 0617459715

อีเมล์	: pongkhunhan@gmail.com

เข้าชม	: 2 ครั้ง

ไอพี	: 171.97.141.230